Bundan 20 yıl önce başladım antrenörlüğe. O gün bugün kimler geldi, kimler geçti hayatımdan. Kimileri beni bıraktı yarı yolda, kimilerini de ben. Ama ne basketbol beni bıraktı, ne de ben basketbolu bırakabildim. Sanki ilk aşkım, gözümün nuru gibi oldu her zaman. Onu hep sakındım kem gözlerden. Ona bir şey olmasın istedim. Bu yüzden zaman zaman ben kötü oldum. Ama hiç yılmadım. Bildiklerimi, gördüklerimi hep aktarmaya çabaladım oyuncularıma.

   Dürüst olmaya çalıştım tüm hayatımca herkese karşı. Ama öyle madrabazlar gördüm ki bu camiada, kendileri yalanla çevrelenip beni yalancı gösterdiler. Öyle hilebazlar gördüm ki, kendileri çalıp beni hırsız gösterdiler. Halbuki tek derdim sahile vurmuş olan deniz yıldızlarından birini daha denize geri atıp kaderini değiştirebilmekti aslında. Benim için değil belki ama o deniz yıldızı için çok şey değişecekti zamanla. Ve işin en acısı öyle deniz yıldızları gördüm ki bu hayatta denize geri atıp ta kurtardığın halde gelip senin ayağına batan.

   Diyeceksiniz ki adam yine bunalımda. Hayır değilim aslında. Sadece arkama dönüp şöyle bir baktım yaşadıklarıma. Sırf aldığım dersleri tekrarlamak için. Çünkü karar verdim geri dönüp savaşa devam etmeye. Çünkü karar verdim sahile inip birkaç deniz yıldızını daha yaşayabilecekleri tek yere, denize geri atmaya. Bu karar senelerdir çekildiğim inzivada sürekli düşünmem, kendi hatalarımdan, kendi yanlışlarımdan tekrar tekrar ders almam sonucu geldi aslında. Ve aldığım en büyük ders ise “doğru bildiklerini daha yüksek sesle söyle” oldu.

   Evet küsmüştüm basketbola. Ama anladım ki insan aşkına küsemiyor. Ve ben özrümü diledim basketboldan, sevdiklerimden ve sevenlerimden. Şimdi günah çıkartma zamanı. Çekeceğimi çektim. Şimdi sıra deniz yıldızları için tekrar sahile dönme kaldı. Onu da çok yakında yapacağım inşallah. O zaman göreceğiz bakalım, basketbol özrümü kabul etmiş mi?

Murat POLAT - 28 Şubat 2007