Defalarca altyapı antrenörlüğü bu sütunlarda dile getirildi. Her defasında da, her yerde dile getirilecek. Bu konuda ne kadar yazılsa, söylense, mutlaka daha çok yazılacak ve söylenecektir.

   Altyapıda antrenörlük, özellikle de minik (İlkokul), Küçük (Ortaokul) takımlarda veya spor okullarında çok daha önemlidir. Burada sporcu adayları ilk defa antrenörleri ve arkadaşları ile tanışır ve bir disiplin altında çalışmaya başlarlar. O minik yüreklerin tek tutkusu vardır. Kafalarındaki büyük sporcu ağabeyleri, ablaları gibi olmak ve tutkunu oldukları sporu yapmak. İşin diğer kısımları onları ilgilendirmez ve ilgilendirmek zorunda da değildir.

   Çocukların spora yönelmelerindeki en temel gerekçe sevgidir. Sevgi ise zaten onların doğal karakteridir. Onlar sevgilerini spora yönlendirerek, hem o sporu değerli kılar, hem de spor, doğası gereği, onları yaşama hazırlayarak, yaşamın kurallarını öğreterek düşüncelerini ve davranışlarını biçimlendirir.

   Karşılıklı bir sevgidir spor. Tek yönlü olmaz !

   Altyapı antrenörü aslında bir antrenör değildir çocuk için, bir yaşam öğretmeni, danışmanı ve mentorudur. Spor altyapıda araçtır. Antrenör sporcunun düşüncesini, davranışlarını ve tutumlarını biçimlendirirken, sporcunun karakterinin de şekillenmesine yardımcı olur. O yaşlardaki çocuklar anne, baba modelinden, öğretmen ve antrenör modeline yönelir ve kendi yaşamlarında bu kişileri yüceltmeye başlarlar. Antrenör, sporcusuna model olduğunun, her davranışının sporcusu tarafından her yönüyle algılandığının ve içselleştirildiğinin farkında olmalıdır. Antrenörün sıradan ve istediği gibi hareket etme özgürlüğü kısıtlanır. Antrenör bir modeldir ve model gibi davranmak gerekir.

   Antrenör “Bana ne” diyemez, dememelidir. Kendisi her yönüyle, farkında olarak veya olmayarak modellenmektedir.

   Antrenörün kişiliği, spora bakış açısı, davranışları, değerleri her yönüyle önem taşımaya başlar. Merak, sınırsız öğrenme yeteneği ve sevgisi çocukların en önemli özellikleridir. Çocuklar öğrenirken fazla sorgulamaz. Model alarak öğrenme baskın olduğu için, aslında kolay öğrenirler. Kısa zamanda adale yapıları gelişmediğinden, zihinsel gelişmelerine aynı tepkiyi veremeyebilir. Fakat zamanla çocuklardaki gelişim herkesi şaşırtır.

   Çocuklara sevgiyle, daha da önemlisi iki kere sabırla yaklaşmak gerekir. Sabır, güven ve cesaret vermek, çocuğu geliştiren en önemli antrenörlük vasıflarıdır. Aşağılanmak, adam yerine konulmamak, her fırsatta eleştirilmek ise çocuğa yapılacak en zararlı davranıştır.

   Altyapıda antrenörlük, üst yapıya hazırlık yapılacak veya antrenörlük stajı yapılacak bir alan değil, başlı başına bir uzmanlık alanıdır ve çok ama çok önemlidir. Yalnızca sporcu yetiştirmek değil, sağlıklı bireylerin ve iyi bir toplumun oluşmasında da o denli değer taşımaktadır.

Kaynak: Bilinmiyor